Многумина имаат чувство дека времето „лета“ како што стареат. Деновите, месеците и годините поминуваат сè побрзо, а често можеме да слушнеме како луѓето велат: „Не можам да поверувам дека веќе е јуни“ или „Како помина цела година?“.
Иако часовникот не се движи побрзо, науката објаснува дека начинот на кој нашиот мозок го доживува времето се менува со возраста.
Една од главните причини е што во детството и младоста сме изложени на многу нови искуства. Ново училиште, нови пријатели, нови активности и откритија – сето тоа создава голем број спомени. Кога подоцна ќе се навратиме на тие периоди, тие ни изгледаат подолги бидејќи мозокот има зачувано многу детали.
Со текот на годините, животот станува порутински. Работните обврски, секојдневните активности и сличните денови прават мозокот да создава помалку нови „ознаки“ во меморијата. Поради тоа, кога ќе погледнеме наназад, ни се чини дека времето поминало многу побрзо.
Психолозите посочуваат и дека секоја година претставува сè помал дел од нашиот вкупен живот. За десетгодишно дете, една година е десет проценти од целиот живот. За педесетгодишен човек, истата година претставува само два проценти. Поради ова, субјективното чувство е дека годините стануваат пократки.
Дополнително, современиот начин на живот исполнет со обврски, работа и постојана брзина остава помалку простор свесно да го забележуваме поминувањето на времето.
Добрата вест е дека чувството дека времето „лета“ може делумно да се намали. Нови искуства, патувања, хобија, учење нови вештини и запознавање нови луѓе создаваат повеќе спомени и му даваат на мозокот повеќе информации за обработка. Токму затоа периодите исполнети со нови доживувања често ни изгледаат подолги кога ќе се сетиме на нив.
На крајот, времето тече со иста брзина за сите. Она што се менува е начинот на кој нашиот мозок го мери и памети неговото поминување.
